تغذیه در طب اسلامی ایرانی فراتر از خوردن غذاست؛ این علم به ما یاد می‌دهد که چگونه با شناخت طبع بدن، زمان خوردن، کیفیت مواد غذایی و نحوه ترکیب آن‌ها، سلامتی خود را حفظ کنیم و از بسیاری از بیماری‌ها پیشگیری کنیم.
در این سبک تغذیه، غذاها به گرم، سرد، تر و خشک تقسیم می‌شوند و هدف، حفظ تعادل مزاج است. به عنوان مثال، فردی با طبع گرم نباید زیاد از غذاهای گرم مانند عسل، خرما یا فلفل استفاده کند، بلکه باید با غذاهای خنک مانند سکنجبین یا کاسنی تعدیل شود.
یکی از آموزه‌های مهم این طب، پرهیز از پرخوری و رعایت نظم در وعده‌های غذایی است. توصیه می‌شود از غذاهای طبیعی، کم‌فرآوری‌شده و محلی استفاده شود و مصرف غذاهای صنعتی و فست‌فود به حداقل برسد.
زمان غذا خوردن هم اهمیت دارد. خوردن صبحانه قبل از طلوع خورشید، نهار در وسط روز و شام سبک و زود هنگام از مهم‌ترین اصولی است که بر اساس ساعت بیولوژیکی بدن و آموزه‌های اسلامی توصیه شده است.
ترکیب صحیح غذاها با هم نیز یکی از ارکان مهم این طب است. برای مثال، خوردن لبنیات با گوشت یا میوه بعد از غذای سنگین، می‌تواند باعث تولید مواد زائد و بیماری شود. این ریزه‌کاری‌ها تأثیر زیادی در سلامت گوارش دارند.
در مجموع، تغذیه در طب اسلامی ایرانی نوعی سبک زندگی است که سلامت، تعادل و لذت را با هم ترکیب می‌کند و اگر درست اجرا شود، می‌تواند کیفیت زندگی انسان را به طرز چشمگیری بهبود دهد.
